ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

(και η ενασχόλησή τους με τα κοινά)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Γ. ΒΑΛΑΧΑΣ

Ο Παναγιώτης Βαλαχάς γεννήθηκε στο Ψάρι Γορτυνίας . Στο σχολείο του χωριού του έμαθε γράμματα και σε ηλικία 13 ετών έφυγε ως μετανάστης στην Αμερική .

            Στην ξενιτιά δούλεψε σε εστιατόρια ως μάγειρας αρκετά χρόνια και μη θέλοντας περισσότερο να μείνει , επέστρεψε το 1935 .

            Κατοίκησε μόνιμα στο Ελληνικό , αφού παντρεύτηκε την Ελένη Θ. Κόνιαρη .Απέκτησε τέσσερα παιδιά : τη Βασιλική , τη Φωτεινή , τη Βούλα και το Γιώργο ( ο οποίος σε ηλικία δύο ετών απεβίωσε από παιδική ασθένεια ).

            Ο Βαλαχάς ήταν ο άνθρωπος της προσφοράς : βοηθούσε οποιονδήποτε είχε ανάγκη και έτρεχε πρώτος να περιποιηθεί αρρώστους και να προσφέρει τις πρώτες βοήθειες σε τραυματισμένους .Ήταν ο φαρμακοποιός του χωριού . Ο αδελφός του του έστελνε φάρμακα από την Αμερική και έτσι στο φαρμακείο του είχε πάντα τα απαραίτητα . Είχε φέρει μαζί του ένα βιβλίο , «ιατρικό οδηγό» όπως το ονόμαζε , από το οποίο αντλούσε πληροφορίες ανάλογα με τα συμπτώματα κάθε αρρώστιας .Σαν καλός φαρμακοποιός που ήταν εκτός από κινίνο , σουλφαμιδόσκονη , βάμμα , έμπλαστρα κ.α. είχε και πιεσόμετρο – ανύπαρκτο είδος για την εποχή σε όλη την περιφέρεια , το οποίο του έστειλε ο Ν. Παναγόπουλος από την Αμερική .Στα τραύματα χρησιμοποιούσε το μερκουρόχρωμα σαν αντισηπτικό . Όποιος είχε ανάγκη από χειρουργό , πήγαινε στο Βαλαχά να του ενώσει το κομμένο δέρμα με τραυμαπλάστ (δίχως αναισθησία, τέλεια τα αποτελέσματα ).

Βοηθούσε με ενδιαφέρον και δεν κουραζόταν ποτέ . Η πόρτα του σπιτιού του έμενε πάντα ανοιχτή για όποιον είχε ανάγκη μέρα-νύχτα . ‘Όλα αυτά γίνονταν βέβαια αφιλοκερδώς με μοναδικό κίνητρο την αγάπη προς το συνάνθρωπο . Υπεραγαπούσε τα παιδιά και τα προέτρεπε να μάθουν οπωσδήποτε γράμματα Παράλληλα ήταν άριστος μάγειρας για την οικογένειά του και ασχολιόταν και με τον κήπο , που του άρεσε πολύ .Κατοικούσε στο σπίτι του Ι. Λυκόγιαννη (σημερινό mini-market Δρούλια ). Εκεί τον θυμόμαστε να περιποιείται τα λαχανικά και τα άνθη του κήπου .Στους γάμους τον καλούσαν ως μάγειρα , όπου έφτιαχνε νοστιμότατα φαγητά για τους συμπεθέρους και για όλους σχεδόν τους συγχωριανούς που πήγαιναν να φάνε μια στάλα καλό φαϊ. Πρόσεχε τους νιόπαντρους και τους σερβίριζε μόνος του λέγοντας τις ευχές του .

Με τα λιγοστά γράμματα που ήξερε , έγραφε γράμματα των χωριανών που τον εμπιστεύονταν προκειμένου να επικοινωνήσουν με τους ξενιτεμένους και να ζητήσουν χρήματα για τις προίκες  των κοριτσιών .Τα χρήματα έρχονταν σε τσεκ στο όνομά του κι εκείνος τα παρέδιδε στους δικαιούχους οι οποίοι τον εμπιστεύονταν πραγματικά για την εντιμότητα του χαρακτήρα του . Αλληλογραφούσε με «μονοτονικό» σύστημα θα λέγαμε , δηλαδή έγραφε τις λέξεις και στο κάτω μέρος σημείωνε την οξεία , την περισπωμένη , ψιλές και δασείες κι έγραφε στον αναγνώστη : « Εσύ που ξέρεις γράμματα , διάλεξε και βάλε ό,τι χρειάζεται .».

Στο καφενείο του Λάμπη κάθε απόγευμα συναντούσε τους φίλους του , τον Τόμπρο , το Δημοκλή , το Δημοσθένη , τον Αριστοτέλη , τη Λάμπαινα και σε ιατρικής φύσεως συζητήσεις που έκαναν  έλεγε : «Σε κάμποσα χρόνια θα βρούνε ανταλλακτικά σώματος και θα μας κάνουνε καινούριους .»

Ειδικές συμβουλές έδινε στους νέους μετανάστες και είχε ένα καλό τρόπο να συμφιλιώνει τους τσακωμένους . Ήταν και διερμηνέας του χωριού μιλώντας καλά τα αμερικάνικα .

Με βαθιά πίστη στο Θεό δίχως να είναι θρησκόληπτος ,έλεγε : «Εάν δεν υπήρχε Θεός , έπρεπε να τον φτιάξουμε .»

Για τους περαστικούς και τους ταλαιπωρημένους διέθετε το σπίτι του ως ξενώνα .

Όταν κηρύχτηκε ο πόλεμος του 1940 έχασε τις οικονομίες του όπως όλοι , ως γνωστόν . Το Υπουργείο Εθνικής Πρόνοιας τότε έκανε πανελλήνιο έρανο κοινωνικής πρόνοιας .Ο Βαλαχάς από το υστέρημά του προσέφερε ένα αξιοσέβαστο ποσό και έλαβε ευχαριστήριο επιστολή με ημερομηνία 21/12/1940 και υπογραφή από τον Υπουργό Εθνικής Προνοίας Ηλ. Κριμπά και τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χρύσανθο .Μεταξύ άλλων αναφέρεται χαρακτηριστικά : « Εξ ονόματος του Έθνους σας ευχαριστούμε θερμά για την προσφορά σας .» 

Εμείς ευχόμαστε η μνήμη του να είναι αιωνία και το παράδειγμά του ας το μιμηθούμε όσο μπορούμε .

                               ΔΗΜΗΤΡΑ Γ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

Link 1 | Link 2

« επιστροφή